fbpx

Kabotynizm – co to jest? Definicja, synonimy, przykłady użycia

Ludzie posiadają różne wady i zalety. Kabotynizm zdecydowanie należy do wad. Jeżeli nawet to słowo jest Wam obce, to tę złą cechę charakteru możecie znać pod inną nazwą, ponieważ innych określeń kabotynizmu jest bardzo dużo. Czym przejawia się kabotynizm? W treści poniższego tekstu znajdziecie zarówno wyjaśnienie tego, co nazywamy kabotynizmem, jak i synonimy tego słowa.

Kabotynizm co to jest znaczenie definicja, synonimy przykłady słownik Polszczyzna.pl

Kabotynizm – etymologia słowa

Określenie kabotynizm pochodzi od słowa kabotyn. Oba te wyrazy są galicyzmami, czyli wyrazami zapożyczonym z języka francuskiego. Kabotyn pochodzi od cabotin (dosłownie 'wędrowny aktor, komediant’), a od tego słowa utworzyło się cabotinisme, od którego bezpośrednio pochodzi kabotynizm.

Kabotynizm – co to jest? Co to znaczy? Definicja słowa

Kabotynizmem nazywamy posługiwanie się marnymi sposobami (tandetnymi sztuczkami i chwytami), które są stosowane wyłącznie po to, by za wszelką cenę zaimponować innym. To przejaw rozpaczliwego, wręcz desperackiego szukania uwagi. Cecha kabotynizmu jest charakterystyczna dla kogoś, kto stale się popisuje, używając przy tym niezbyt wysublimowanych efektów, służących koncentrowaniu na sobie uwagi innych.


Kabotynizm – synonimy i wyrazy bliskoznaczne

Pomocne w zapamiętaniu tego, co to jest kabotynizm, będą na pewno synonimy i wyrazy bliskoznaczne.

  • Kabotyństwo,
  • komedianctwo,
  • pozerstwo,
  • bajeranctwo,
  • szpan,
  • szpanerstwo,
  • bufonada,
  • efekciarstwo.

Kabotynizm – wyrazy pokrewne

  • Kabotyn,
  • kabotynka,
  • kabotyństwo,
  • kabotyński,
  • kabotyńska,
  • kabotyńskie,
  • kabotyńsko.

Sklep Nadwyraz.com

Przykłady użycia wyrazu kabotynizm z literatury i prasy

Kabotynizm płynie z wyrachowania, jakiejś premedytacji, nie posiada wartości racjonalnych, nawet jest im wrogi, ale uprawiany w pojedynkę może nas tylko zabawić. Ciekawe, że na Zachodzie przypadłości tej ulegają środowiska niewyróżniające się intelektem, a to: arystokraci, śpiewacy operowi czy np. dyktatorzy.

Tadeusz Konwicki, Wiatr i pył

Malując siebie Malczewski nigdy nie żartował. Żadnych uśmiechów czy półuśmieszków, zbyt swobodnych póz, min, gestów. Wszystko rozpięte na wąskiej skali pomiędzy dumą a zadumą. Mądry, przenikliwy, doświadczony, zasługujący na szacunek. Starannie cyzeluje swoje ego, swój – jak to byśmy dziś powiedzieli – medialny wizerunek. Na obrazy nadal pada daleki cień Przybyszewskiego, każący artyście traktować widza z dystansem i lekko z góry. A przy tym ta, trącająca o kabotynizm, przebieranka.

Piotr Sarzyński, Piersi harpii, „Polityka” nr 2701

  Zainteresuje Cię również:  

Napisane przez

Absolwent politologii. Język polski to jego pasja. Kwestie związane z polszczyzną interesują go od czasów liceum. W wolnych chwilach lubi słuchać dobrej muzyki.

X