Wymyślić czy wymyśleć – oto jest pytanie!

Dziś zajmiemy się czasownikiem, który nazywa czynność efektywnego myślenia. Chodzi oczywiście o wymyślić. Nie o wymyśleć, jak twierdzą niektórzy.

Myśliciel (fr. Le Penseur) – rzeźba w brązie/marmurze wykonana w 1902 przez Auguste’a Rodina. Wikipedia, wolna encyklopedia.

Jeśli znajdą się śmiałkowie, którzy nie planują przeczytać poniższego tekstu, ponieważ wg ich wiedzy forma wymyśleć uchodzi za poprawną, niech wykonają jedno ćwiczenie przed ostateczną decyzją. 🙂 Spróbujcie odmienić tego potworka wymyśleć w 1. os. l. poj. czasu przeszłego.

I jak? 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Wymyślełem?

Wymyślełam?

WZIĄĆ, bo nie BRAŚĆ!
Wymowne i oryginalne torby znajdziesz TUTAJ

Przejdźmy zatem do meritum sprawy

Od razu informujemy, że nie wskażemy konkretnego winowajcy. Niepoprawnej formy wymyśleć zamiast wymyślić używa znaczne grono Polaków (zajrzyj do artykułu: 10 najczęstszych błędów językowych w internecie). Przyczyną jest dostrzeganie analogii z czasownikiem myśleć. Skoro myśleć, to i wymyśleć. Otóż nie. Jest to błąd. Mamy przecież czasowniki takie jak: obmyślić, umyślić, zmyślić, namyślić się, zamyślić się, domyślić się, ale: przemyśleć i pomyśleć. A tak na marginesie – wymyślić jest to forma dokonana czasownika wymyślać.

Skąd ten cały ambaras?

Dawniej istniał czasownik myślić, który w polszczyźnie utrzymywał się do XVIII wieku. Z kolei myśleć było formą gwarową, ale rozpowszechnioną do tego stopnia, że wreszcie przeniknęła do języka ogólnego (jest to przykład na to, że czasem uzus decyduje o przyjęciu się innej formy). Skoro mówiło się widzę, widzisz oraz myślę, myślisz, to bezokolicznikowa forma czasownika powinna brzmieć myśleć, a nie myślić.

Kubek dla właścicieli WŁANCZNIKÓW.
Zajrzyj TUTAJ

Wolter stwierdził kiedyś na przykład:
Gdyby Boga nie było, należałoby Go wymyślić”.

PS Zapamiętajcie, że „wy myśleć” powiedziałby jedynie Kali z „W pustyni i w puszczy”. 😉

 Wymyślić, bo wymyślił. Myśleć, bo myślał. 

Napisane przez