Fanaberia – co to jest? Definicja, synonimy, przykłady użycia

Są w życiu takie sytuacje gdy możemy od kogoś usłyszeć, że mamy jakąś fanaberię. Zazwyczaj jest to dość złośliwe stwierdzenie. Prawdopodobnie większość z nas tego doświadczyła. Czym jest fanaberia? Jakimi synonimami możemy zastąpić to słowo? Wyjaśnienia znajdziecie w poniższym tekście.

Fanaberia co to jest co znaczy synonimy przykłady wyjaśnienie znaczenie słownik Polszczyzna.pl

Fanaberia – etymologia słowa

Określenie fanaberia najprawdopodobniej pochodzi z języka jidysz. Źródłem ma być פֿײַנע־בריה (fajne-berje/fāne-berje), co tłumaczy się jako 'delikatne stworzenia' lub 'elegant, strojniś, modniś, fircyk'.

Fanaberia – co to jest? Co to znaczy? Definicja słowa

1 Przede wszystkim fanaberią inaczej nazywamy jakiś kaprys, jakąś zachciankę. Gdy mamy fanaberię, mówimy o czyimś lub naszym nietypowym życzeniu, które jest formułowane pod wpływem impulsu, zmiany nastroju lub bez odpowiedniego przemyślenia. Mówiąc o fanaberii, zwykle chodzi nam o jakąś bardzo wyszukaną, wymyślną rzecz, którą chcemy mieć, a która akurat nie jest niezbędna.

2Fanaberia to czasem także określenie jakiegoś dziwactwa, nietypowego, ekscentrycznego, ekstrawaganckiego zachowania, które jest inne od ogólnie przyjętych norm, zasad, reguł.


Fanaberia – synonimy i wyrazy bliskoznaczne

Pomocne w zapamiętaniu tego, co to znaczy fanaberia, co to jest, będą na pewno synonimy i wyrazy bliskoznaczne.

  • Kaprysy,
  • fochy,
  • grymasy,
  • dziwactwa,
  • wymagania,
  • fantazje,
  • dąsy,
  • humory,
  • chimery,
  • zachcianki

Fanaberia – połączenia wyrazowe

  • Mieć fanaberie,
  • traktować coś jak fanaberię,
  • artystyczne,
  • literackie,
  • teatralne fanaberie.

Przykłady użycia wyrazu fanaberia w literaturze

Wiedziano dobrze, że panna młoda już jest do ślubu ubrana i że pora już była wielka wyruszać w drogę do kościoła, lecz brakowało jeszcze jednej z najważniejszych osób asysty, mianowicie pierwszego drużbanta. We wszystkich siedzących, stojących i przechadzających się gromadkach o tym tylko opóźniającym się, a tak ważnym gościu była mowa. Nie dziw, że opóźniał się: taki człowiek! Bogaty, przystojny i z tęgą głową; musiał przecież fanaberię jakąś okazać i nie dopuścić, aby go za pierwszego lepszego uważano.

Eliza Orzeszkowa, Nad Niemnem

— Panienka przecie wie, że ja dla siebie nic nie potrzebuję… to jest… tak dotychczas myślałem, że nic nie potrzebuję, a okazało się, że i ja mam swoje fanaberie, zachcianki… Ot, wymyśliłem sobie, że trzeba mieć kogoś na świecie, jakąś dobrą duszyczkę, o której jak się wspomni, to lżej człowiekowi żyć na świecie. Starzeję się już. A na starość przychodzi tęsknota do ciepła. Polubiłem szczerze panienkę. No, weź! Nieważny to gościniec, ale z serca. Weź! Samotna jesteś i ja samotny, a moja samotność gorsza, bom stary. Pozwolisz, panienko, choć tam od czasu do czasu okazać, że ci dobrze życzę.

Tadeusz Dołęga-Mostowicz, Znachor

Napisane przez

Absolwent politologii. Język polski to jego pasja. Kwestie związane z polszczyzną interesują go od czasów liceum. W wolnych chwilach lubi słuchać dobrej muzyki.

X