Ordynus – co to znaczy? Kto to jest? Definicja, synonimy, przykłady

Słowo ordynus wydaje się być znajomym określeniem. Ale czy to, co się wydaje, jest słuszne? A może mylimy to z innymi słowami, które wyglądają podobnie? Kogo więc nazywamy ordynusem? Jak wyglądają synonimy tego słowa? Odpowiedź jak zawsze znajdziecie poniżej.

ordynus kto to jest kim jest znaczenie definicja co to jest co znaczy ordynarny synonim słownictwo hasło inaczej przykłady użycia słownik Polszczyzna.pl

Ordynus – kim jest?

Słowo ordynus wygląda bardzo podobnie do dwóch innych – ordynat (właściciel ordynacji rodowej) i ordynans (szeregowy lub podoficer będący pomocnikiem oficera). Żaden z tych wyrazów nie jest jednak synonimem ordynusa. Każde znaczy co innego. Ordynus nie jest też zgrubieniem słowa ordynator. Kim więc jest ordynus?

Sklep Nadwyraz.com

Ordynus – kto to jest? Co to znaczy? Definicja, czyli znaczenie słowa

Ordynusem nazywamy człowieka wulgarnego i nieokrzesanego. Po czym można poznać ordynusa? Skoro to człowiek wulgarny, to na pewno w jego słownictwie poczesne miejsce zajmują wulgaryzmy. Dobre maniery zapewne również są mu obce. Jak widać, o ordynusie nie można powiedzieć nic dobrego.


Ordynus – synonimy i wyrazy bliskoznaczne

Pomocne w zapamiętaniu tego, kto to jest ordynus, będą na pewno synonimy i wyrazy bliskoznaczne:

  • gbur,
  • grubianin,
  • prymityw,
  • arogant,
  • troglodyta,
  • barbarzyńca,
  • hucpiarz,
  • impertynent,
  • pyskacz,
  • prostak,
  • burak,
  • cham,
  • chamidło.

Wyrazy pokrewne

  • Ordynarny,
  • ordynarna,
  • ordynarnie.

Przykłady użycia słowa ordynus w literaturze

Nazajutrz nie tylko mówiono o tym, lecz i pisano. Niemal wszystkie dzienniki podały szczegółowy i pikantny opis awantury, a niektóre zamieściły nawet fotografię bohatera wieczoru.
Nikodem był zły na siebie.
— Miałem rację — mówił do Krzepickiego — że ich rugnąłem, ale teraz gotowi mnie za ordynusa mieć.
— Co tam, drobiazg — pocieszał Krzepicki.
— Bo mnie rozzłościli, dranie!

Tadeusz Dołęga-Mostowicz, Kariera Nikodema Dyzmy

Czekam, a drugi tramwaj też pełny. Zapłaciłem i jadę. Ale myślę ciągle, jak on mnie ordynarnie zepchnął. Taki ordynus, cham, a jeszcze dorosły — dzieciom przykład daje.
I znów jeden popchnął. Jakoś odgarnął mnie, jak nieżywego człowieka: mało mi suknia nie wypadła.

Janusz Korczak, Kiedy znów będę mały

— To tak jak powieści Stendhala, które, jak widzę, ceni pan tak wysoko. Byłby go pan bardzo zdziwił, mówiąc do niego w tym tonie. Ojciec mój, który go widywał u pana Mérimée (to był przynajmniej człowiek z talentem!) często mówił mi, że Beyle (tak się nazywał) był straszliwy ordynus, ale nie bez dowcipu przy stole, i że nie przywiązywał zbytniej wagi do swoich książek. Zresztą musiał pan zauważyć, jakim wzruszeniem ramion przyjął przesadne pochwały pana de Balzac. W tym przynajmniej okazał się człowiekiem dobrego towarzystwa.

Marcel Proust, W cieniu zakwitających dziewcząt

  Zainteresuje Cię również:  

Napisane przez

Absolwent politologii. Język polski to jego pasja. Kwestie związane z polszczyzną interesują go od czasów liceum. W wolnych chwilach lubi słuchać dobrej muzyki.

X