Powściągliwy – czyli jaki? Definicja, synonimy, słownik

Czy zetknęliście się kiedyś z przymiotnikiem powściągliwy? Z całą pewnością tak. Wiecie więc, że jest to określenie pewnych cech człowieka. Jakie cechy charakteryzują osobę powściągliwą? Jakimi synonimami możemy inaczej określić kogoś powściągliwego? O tym przeczytacie w poniższym tekście.

Powściągliwy, czyli jaki? Definicja, znaczenie, synonimy. Słownik Polszczyzna.pl

Powściągliwy – czyli jaki? Znaczenie słowa

Przymiotnik powściągliwy oznacza człowieka umiejącego nad sobą panować. Potocznie o kimś powściągliwym, mówi się, że trzyma nerwy i emocje na wodzy. Osobą powściągliwą jest więc ktoś taki, który uzewnętrznia swoje myśli i uczucia, ale robi to w sposób ostrożny i spokojny. Człowiek powściągliwy nie spoufala też się ze wszystkimi. Niektóre osoby ze swojego otoczenia trzyma na pewien dystans. Cechami osoby powściągliwej są: samokontrola i umiarkowanie.


Powściągliwy – synonimy i wyrazy bliskoznaczne

Pomocne w zapamiętaniu tego, co to znaczy powściągliwy, będą na pewno synonimy i wyrazy bliskoznaczne.

  • Umiarkowany,
  • wstrzemięźliwy,
  • oględny,
  • rozważny,
  • ostrożny,
  • oszczędny,
  • delikatny,
  • subtelny,
  • taktowny,
  • aluzyjny,
  • wymijający,
  • dyplomatyczny,
  • eufemistyczny.

Powściągliwy – wyrazy pokrewne

  • Powściągliwie,
  • powściągliwa,
  • powściągliwe,
  • powściągliwość.

Powściągliwy – kolokacje, czyli popularne połączenia z tym słowem

  • Powściągliwy ton, powściągliwe milczenie, stanowisko, zachowanie,
  • powściągliwy człowiek, wyjątkowo powściągliwy, spokojny i powściągliwy.

Przykłady użycia wyrazu powściągliwy

Spontaniczna, żywiołowa i bezpośrednia poetka [...] jest zupełnym przeciwieństwem powściągliwego, dystyngowanego dżentelmena.

Miłość przyszła w porę, „Metropol”

W saloniku panny Vinteuil stał na kominku portrecik jej ojca. Żywo podeszła do niego w chwili, gdy na gościńcu rozległ się turkot pojazdu; potem rzuciła się na kanapę i przysunęła stoliczek, gdzie postawiła portret, podobnie jak pan Vinteuil położył niegdyś koło siebie utwór, który miał ochotę przegrać moim rodzicom. Niebawem weszła przyjaciółka. Panna Vinteuil przywitała ją, nie wstając, z rękami zaplecionymi na karku i cofnęła się w przeciwny kąt sofy, jak gdyby czyniąc jej miejsce. Ale natychmiast uczuła, że narzuca niejako gościowi pozycję, może niepożądaną. Pomyślała, że przyjaciółka będzie może wolała usiąść opodal na krześle; zlękła się własnej niedelikatności; w sercu jej zjawiły się skrupuły; zajmując z powrotem całą sofę, zamknęła oczy i zaczęła ziewać dla okazania, że chęć snu jest jedyną przyczyną jej pozycji. Mimo szorstkiej i władczej poufałości, z jaką panna Vinteuil traktowała przyjaciółkę, poznałem w niej pokorne i powściągliwe gesty jej ojca, jego nagłe skrupuły.

Marcel Proust, W stronę Swanna

Napisane przez

Absolwent politologii. Język polski to jego pasja. Kwestie związane z polszczyzną interesują go od czasów liceum. W wolnych chwilach lubi słuchać dobrej muzyki.

X